Starość nie jedno ma imię — blaski, cienie i osobiste refleksje o pracy z seniorami

W XIX wieku okres starości zaczynał się po czterdziestce — średnia długość życia nie przekraczała 40 lat. Dziś statystyczna Polka żyje 82 lata, a Polak 74. Czterdziestolatki to wciąż młodzi ludzie, a pięćdziesiąt- i sześćdziesięciolatki irytują się, gdy nazywa się ich osobami starszymi.

Definicja starości wg WHO

Światowa Organizacja Zdrowia dzieli starość na trzy etapy:

• 60–75 lat — wczesna starość (wiek podeszły)
• 75–90 lat — późna starość (wiek starczy)
• 90+ lat — długowieczność (wiek sędziwy)

Granice starości są płynne — jej odbiór uwarunkowany jest wieloma czynnikami. W dzisiejszych czasach osoba po 60. roku życia wygląda dobrze i młodo — daleko jej do określenia mianem 'osoby starszej'. Społeczna granica starości przesuwa się.

Blaski jesieni życia

Z końcem kariery zawodowej zwiększa się ilość wolnego czasu, który można przeznaczyć na pasje, podróże czy zwyczajny odpoczynek. Seniorzy mogą rozwijać zainteresowania, uczestniczyć w Uniwersytetach Trzeciego Wieku, wychowywać wnuki, angażować się w wolontariat. Wachlarz możliwości jest szeroki — o ile osoba starsza dobrze się czuje i ma odpowiednie wsparcie.

Cienie starości

Dla wielu seniorów ten okres wiąże się z chorobami: nietrzymaniem moczu, osteoporozą, otępieniem, demencją. Osłabienie sprawności prowadzi do uzależnienia od innych — najczęściej własnych dzieci. Pojawia się frustracja, poczucie nieprzydatności i odrzucenia. Do tego dochodzi samotność, szczególnie gdy odchodzą bliscy, a własne dzieci żyją swoim życiem.

Co możemy zrobić?

Profesjonalna opieka domowa nad seniorem — taka jak ta, którą świadczymy w jesiennie.pl w Poznaniu, Wrocławiu i Łodzi — to nie tylko pomoc w codziennych czynnościach. To obecność, rozmowa, ciepło i poczucie, że ktoś jest obok. Od 20 lat przekonujemy się, że małe gesty mają ogromne znaczenie.